ഡെയ്സി

വേര്‍പിരിയാനാവാത്ത വിധം അടുത്തെങ്കിലും
സ്നേഹിക്കപെടുന്ന നിമിഷങ്ങളുടെ ധാരാളിത്തം
കേള്‍ക്കാതെ പോകുന്ന സൗഹൃദത്തിന്‍റെ
അവസാന നിസ്വനങ്ങള്‍
പെയ്തൊഴിഞ്ഞ വേനല്‍മഴ പോലെ
അറിഞ്ഞും അറിയാതെ..

വാക്കുകള്‍ വരച്ചിടുന്ന അറിയാ വഴികള്‍
യൌവനത്തിന്റെ യാത്രകളിലെ
അരുതുകളുടെ അതിരുകളില്‍
നിന്നിലേയ്ക്ക് തല ചായ്ച്ച്
പലവട്ടം കയറുവാനാഞ്ഞ
ശൂന്യതയുടെ ചവിട്ടു പടികള്‍..

നനഞ്ഞ തീരങ്ങളില്‍
തിരയെടുത്ത ചുവപ്പില്‍
നിലാവ് ചാലിച്ച സന്ധ്യകള്‍
എന്നിലേക്കും പിന്നെ നിന്നിലേക്കും
പറന്നു വീഴുന്ന നേരമൊക്കെയും
നിലയ്ക്കാതെ നിന്റെ വിരലുകള്‍...

പിന്നെ ഏതോ യാമത്തില്‍
നിനക്ക് രൂപമില്ലെന്നും
ച്യുതിയുടെ നിഴലില്‍
മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന എന്റെ ഹൃദയം
തിരിച്ചറിയുന്നുവെങ്കിലും
നീ എന്നെയും ഞാന്‍ നിന്നെയും
തിരഞ്ഞു കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു...

മേഘങ്ങളോട് കളി പറഞ്ഞ്
പുഴയും വയലും  കടന്നൊഴുകുന്ന
ഇരുട്ടിലെഴുതിയ കീര്‍ത്തനങ്ങള്‍,
പ്രഭാതത്തിലേക്ക് പറന്നടുക്കുന്ന
ശലഭങ്ങള്‍ പരിണയം ചെയ്യുന്ന
പൂക്കളെക്കുറിച്ചായിരുന്നു..

വയലറ്റ് നിറമുള്ള ആകാശത്തിനു കീഴെ
അതിവര്‍ഷത്തില്‍ കവിഞ്ഞ കണ്ണാടിയിൽ
പകല്‍ വിഴുങ്ങി മരിച്ചുമടയാതെ
ഇരുളില്‍ തുറന്ന നക്ഷത്രക്കണ്ണുകള്‍
ഞെട്ടറ്റു വീഴുന്ന പൂവിതളുകളായ്
പുതിയൊരു സ്വപ്നത്തിലേക്ക്...

നിയതിയുടെ കളിയരങ്ങിലെ
നഷ്ടങ്ങളുടെ തിരശീലയില്‍
നിന്റെ പേരെഴുതാന്‍ മടിച്ചു
ഭ്രമണപഥങ്ങളില്‍ ഉറങ്ങുന്നു ഞാനും
ഒരു തമോഗര്‍ത്തത്തിനുമേകാത്ത
എന്‍ മിഴിത്തിളക്കമായ് നീയും..

അപൂര്‍ണ്ണമായ കഥകളിൽ 
മാറ്റമില്ലാതെ മാറും മണല്ക്കൂനകൾ 
കണ്‍കളിൽ സ്വപ്നത്തിൻ തരികളെറിഞ്ഞു 
മണ്മറഞ്ഞ ആത്മാവുകൾ 
ഓരോ കാറ്റിലും വരച്ചു കാട്ടുന്ന ജീവിതം 
ശാഖകൾ തളിര്ക്കുകയും 
പൂക്കൾ പൊഴിയുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ
മറവിയോട് ഒട്ടിച്ചേരുന്നത് .

ഇതെന്റെ മനസ്സാണ്
നിന്റെ രൂപരേഖയിൽ പൂര്‍ത്തിയാവുകയും
അഹന്തയെ അലങ്കരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന
ഭാഷയില്ലാത്തൊരു മന്ത്രം
ത്യജിക്കാൻ കഴിയാത്തതും
ആളിക്കത്തി ദിനങ്ങൾ
അണഞ്ഞു പോവുകയും ചെയ്യുന്നത് .

നീലനിറമുള്ള
മിനുമിനുത്ത പരവതാനികൾ
ചിത്രത്തുന്നലുകളുള്ള ജന്നൽവിരികൾ
നീ മറക്കുന്ന അവസാന നിമിഷം വരെ
ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന സുന്ദരമായ പ്രാണൻ
ഇത്രയേ ഉള്ളു
അന്ത്യം വരെ ദർശിക്കാവുന്നതും
എങ്കിലോ നിനക്കും എനിക്കും
ഗ്രഹിക്കാൻ കഴിയാതെ പോകുന്നതും.

ഒരു ക്ഷണത്തില്‍ 
ജനിച്ചോരെന്‍ കോപത്തില്‍ 
അകലം വളരുന്നതറിയാതെ,
തളര്‍ന്ന സ്നേഹവുമായി
ഞാനിന്നും നിന്നില്‍ തന്നെയാണ്.

മോചനം നേടിയ വാക്കുകള്‍
സംശയം മാത്രം ശേഷിപ്പിച്ച്
എവിടേയ്ക്കാണ്‌ നടന്നകന്നത് !
കഥയറിയാത്ത കണ്ണുകളിന്നും‍,
കാലം മറന്നു
നിന്‍റെ വാക്കിന്‍ വക്കുകള്‍
തേച്ചു മിനുക്കുകയാണ് .

ഉടഞ്ഞു പോയ ഹൃദയമൊന്നു
പൊതിഞ്ഞു പിടിക്കാനല്ലേ
ആ കരങ്ങള്‍ കാത്തത്
ഊര്‍ന്നു ചിതറിയ ചീളുകളില്‍
മറച്ചു പിടിച്ച നിന്‍ മനസ്സും
പ്രതിഫലിക്കാതെ പോയതെന്തേ?

നീയെന്‍റെ
ചോദ്യങ്ങളെയാണ് വെറുക്കുന്നതെങ്കില്‍,
മത്സരിക്കാന്‍ മടിച്ചു
അവയെന്നോ എന്നില്‍ തന്നെ
ഇല്ലാതായിരിക്കുന്നു...

കണ്ട മഴയത്രയും 
ഹൃദയത്തിന്നടിത്തട്ടിൽ 
കുഞ്ഞോളങ്ങൾ തീർത്ത് 
ഒരു താളിലും ചായാതെ 
തിടുക്കപ്പെട്ട് 
യാത്രക്കൊരുങ്ങി 

ഏറ്റ കുളിരത്രയും
ജാതിയും റബ്ബറും മറച്ച
കുരിശുപള്ളിയെയും,
അഴിഞ്ഞപുടവപോൽ
അലസമായ പാതകളെയും കാണാതെ
കുഞ്ഞുപൂക്കളെ ചുംബിച്ച്
മഴക്കാറ്റിൽ ലയിച്ചു

മയിൽക്കാടുകൾ കടന്ന്,
പച്ചപ്പിന്റെ സമൃദ്ധിയിൽ നിന്നും
മോചിതയാവാതെ
മിഴികൾ ഉടഞ്ഞു ചിതറിയപ്പോഴും,
നീണ്ട കാത്തിരിപ്പിനൊടുവിൽ
എനിക്ക് പ്രതീക്ഷിക്കാനുണ്ടായിരുന്നത്
സമുദ്രങ്ങളുടെ അധിനിവേശത്തെ അതിജീവിച്ച
മണൽത്തിട്ടിൽ കുറിച്ചിട്ട
ഒളിമങ്ങാത്ത പ്രണയചിന്ത മാത്രമായിരുന്നു.

മണലിൽ കൊതിച്ച്
മനസ്സില് പെയ്ത്
മതിയാവാതെ........

ഒരിക്കൽ ഓര്മ്മയാകുന്ന മിടുപ്പുകളിൽ
മൊഴിയില്ലാത്ത ഭാഷകൾ
വ്യർത്ഥമായ കാഴ്ചകൾ
മറവിയുടെ മൂടുപടത്തിൽ
ചോരുന്ന വിഷാദം
ഈറനണിയുന്ന ഇമകളിൽ
ഓടിയൊളിക്കുന്ന വേദന
ഈ ജന്മതീരങ്ങളിൽ
വലിച്ചെറിയപ്പെടുന്ന വാര്ദ്ധക്യം
ആരുടെ ഹിതമാണ്
നേരില്ലാത്ത ബന്ധങ്ങളുടെ
നിയോഗമറിയാൻ നാരായവുമായ്
അലയുകയാണൊരു നോവ്‌
വഴികൾ നഷ്ടപ്പെട്ട ആത്മാവുകൾ
കുടികൊള്ളുമൊരു പ്രാണനിൽ
ബാക്കിയാക്കിയ മോഹങ്ങള്‍
ശൂന്യതയിൽ മറച്ചു വച്ച മഞ്ഞും മഴയും
കണ്ടു കിട്ടും വരെ
ശരീരം പൊതിയുന്നൊരു തണുപ്പ് കടന്ന്
എപ്പോഴാണ് പുത്തന്‍ പ്രതീക്ഷകള്‍
അവരെ തൊടുക എന്നറിയാന്‍
യാത്ര തുടങ്ങുമൊരു കവിത  !!

ഈ യാത്രയിൽ നിറയെ
ഒറ്റപ്പെടുന്ന എന്റെ മനസ്സിന്റെ 
ആകുലമായ ചിന്തകളാണ്... 
അങ്ങകലെ കര്ക്കിടക കാറില്‍ 
നമ്മൾ നനയാഞ്ഞ,മഴയുടെ
കുളിരാര്‍ന്ന കുടവട്ടങ്ങളുണ്ട്...
തുടി കൊട്ടും മനം തുറന്ന
മിഴികള്‍ ചാരുമിളവെയില്‍ തുമ്പികൾ
പാറുമൊരു മേടുണ്ട്...
മുഖം മറച്ച മൌനമൊഴുകുന്ന
ഒരു ചെറു വാക്കിൽ
കര കവിയുമൊരു പുഴയുണ്ട്...
ഈറനണിഞ്ഞ കഥകളിൽ
ഇടതൂര്ന്ന മരങ്ങൾ
മഞ്ഞപ്പൂക്കളമെഴുതിയ മുറ്റമുണ്ട്...
എങ്കിലും സ്നേഹമേ,
നിന്നിലലിയാത്ത സന്ധ്യകൾ
എന്നില്‍ വിലപിച്ചു കൊണ്ടേയിരിക്കും...