ഡെയ്സി

You were my very first love,
A tale then untold and so naïve,
Till read to someone who crave
To offer a life-knot now I have..

I wanted to be very much true
To my would-be life with no rue
But, I found you in awesome glue
I had no clue and felt blue!

Reserved that piece of love,
Flew away with my new dove,
Years went by only to see it pave,
Time with memories that you gave!

Shared the thoughts when we met,
It was not a joke for you, I bet.
Fights were on for what we lost,
Blames aired on who then be first,

Blushed at times, such time was set,
Brushed the mind filled with mist,
Still, we know with ease we must,
Cherish all bliss we have, the most!

എന്‍റെ ഇന്നലെകളില്‍ 
ഇഷ്ടപ്പെടാത്ത ഒരു പാട് നാളെകള്‍ ഉണ്ട്.. 
ഒരു മാര്‍ച്ചില്‍
വേനലവധിക്ക് മുന്‍പുള്ള 
അവസാനത്തെ പകലില്‍ നിന്നിലേക്ക്‌നടക്കവേ
ഞാന്‍ ബാക്കി വച്ച 'നാളെ'യില്‍ തുടങ്ങി
എന്‍റെ ചില്ല്ജാലകത്തില്‍ മഞ്ഞു തുള്ളികളാല്‍ നീ എഴുതി
പൂര്‍ണ്ണമാക്കാതെ വച്ച 'നാളെ'വരെ...
അങ്ങനെ, ഓര്‍ത്തെടുക്കുമ്പോള്‍
നേരാവുന്ന ഒരു 'നാളെ' ഇല്ല തന്നെ...

സമയത്തെ നീ
തള്ളവിരലിന്‍റെ തുമ്പില്‍ വച്ച്
ചൂണ്ടു വിരല്‍ കൊണ്ട് തെറിപ്പിച്ചു കളയുന്നത് കണ്ട്
ഞാന്‍ മിഴിച്ചു നിന്നിട്ടുണ്ട്..
അന്ന് അത് എന്നെയും കൂടെ പഠിപ്പിച്ചിരുന്നെങ്കില്‍ ...
ഘടികാരസൂചികള്‍ കൊണ്ട് മുറിവേറ്റ എന്‍റെ വിരലുകള്‍
ചുവന്ന നിറത്തില്‍ കരയുകയില്ലായിരുന്നു
കാലങ്ങളെ അറിയാത്ത മറവിയുടെ കടലിലേക്ക്‌ അത്
ഒഴുകിപ്പോകുമായിരുന്നുമില്ല....
അനന്തമായ ചങ്ങലകളാല്‍
നീയെന്നെ ജീവനില്‍ ബന്ധിച്ചിരിക്കുമ്പോള്‍
ഓടിയൊളിക്കുവതെവിടേക്ക്?

നാളെ..
മികവുറ്റ മിഴിവാര്‍ന്ന ഒരു സുന്ദരസ്വപ്നമാണ്.
ആകാശത്തിന്‍റെ അനന്തനീലിമയില്‍
ചെന്തീത്തളിക തൂവിയ വര്‍ണ്ണങ്ങള്‍
മേഘചിത്രങ്ങള്‍ തീര്‍ക്കുന്നത് കാണാന്‍..
നിറവോ ഒഴിവോ തിരഞ്ഞെടുക്കാന്‍,
മേഘങ്ങളെയോ സൂര്യനെയോ വരിക്കാന്‍,
ഒടുവില്‍.. ഇന്നിന്‍റെ ആത്മാവ്
ഒരു നീലവെളിച്ചമായ് മറയുന്നത് കാണാന്‍
നീയുമുണ്ടാവില്ലേ എന്‍റെ കൂടെ?

നിയതി ഒരു നുണയനാണ്
എന്‍റെ പ്രതീക്ഷകളുടെ ചീട്ടുകൊട്ടാരത്തില്‍
താഴത്തെ നിലയില്‍ നിന്നും ചിരിക്കുന്ന രാജകുമാരനെ
വലിച്ചെടുക്കുന്ന പെരും നുണയന്‍..
അതറിഞ്ഞും.. ഇന്നലെകളിലേക്ക്
വാഗ്ദാനങ്ങള്‍ അടുക്കി വച്ച്
ഞാന്‍ അത് പണിതു കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു...

മറയാന്‍ മടിച്ചു നില്‍ക്കുന്ന നിന്റെ നിഴലിനു

മുന്‍പില്‍ കരുണയിരന്നു ഞാന്‍.. 

നിന്‍റെ ആ പഴയ കൊട്ടാരച്ചുവരുകളില്‍ 

നീലഞരമ്പുകള്‍ പോലെ പടര്‍ന്ന വള്ളികളില്‍ 

നിറയെ പൂത്തു നിന്ന ഊതവര്‍ണ്ണത്തിലുള്ള പൂക്കള്‍ 

നിത്യസുഗന്ധമായ് വളരുന്നുണ്ട്‌ എന്റെയുള്ളിലും.. 

കരി പൂശിയ ഈ കാഴ്ചമണ്ഡലത്തിലൂടെ

കാണാതെയെനിക്ക് നിന്‍റെ മുഖം വരച്ചെടുക്കാം.. 

മാന്ത്രികനൊരുവന്‍റെ കരവിരുതോടെ 

മെഴുകില്‍ നീ തീര്‍ത്ത പാവക്കുട്ടിക്ക് 

പ്രാണന്‍ സന്നിവേശിപ്പിച്ച ഈ രണ്ടു നീല രത്നങ്ങള്‍

പ്രണയമിഴികള്‍ക്ക് പകരം വയ്ക്കാം..

ആ നീലമിഴികളിലൂടെ എനിക്ക് 

ആരുമറിയാതെ നിന്നിലേക്ക്‌ നോക്കാം.. 

നിശ്വാസങ്ങളെ നിശ്ചലമാക്കി 

നിതാന്തമായ് അലിയാം.. 

എങ്കിലും.. നിന്‍റെയീ മൗനം പൊറുക്കപ്പെടില്ല..

എന്താണിത്?? മായയോ?

എനിക്ക് ശ്വസിക്കുവാന്‍ കഴിയുന്നില്ല.. 

ഏകാന്തത ഒഴുകിയിറങ്ങി തണുത്തുറയുമ്പോള്‍ 

എനിക്ക് മഞ്ഞുപാളികള്‍ ചിതറുന്നത്‌ പോലെ കരയാം 

എന്ന് നീ പറഞ്ഞത് ഞാനോര്‍ക്കുന്നു.. 

ഒരിക്കല്‍ ഞാന്‍ ഇതില്‍ നിന്ന് മുക്തി നേടും.. 

ഒരിക്കലുമുണരാത്ത മധുരതരമായ

ഒരുറക്കത്തിന്റെ സാന്ത്വനത്തില്‍;

ഒടുവില്‍ നമ്മുടെ പ്രണയം പുനര്‍ജ്ജനിക്കും വരെ ..

വാശിയോടെ കത്തിയെരിയുന്ന സൂര്യന്‍ 

വീണ്ടും ശൂന്യശയ്യയിലേക്ക് നോക്കി പൊട്ടിച്ചിരിക്കും 

ആ നീല രത്നങ്ങള്‍ രാത്രികളില്‍ വീണ്ടും തിളങ്ങും.. 

ആരും ചെത്തി മിനുക്കാത്ത ഒരു രത്നമാണ് ഞാനെന്നു നീ പറയും.. 

അന്ന് ഖനികളിലേക്ക് നിന്നെ ഞാന്‍ കൊണ്ട് പോകും... 

വിലാസവതിയായ നിശയ്ക്ക് 

പൂര്‍ണ്ണമായും കീഴടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.. 

താരകങ്ങള്‍, തടഞ്ഞു നിര്‍ത്തിയ സുഖദനിദ്രയെ 

ആലസ്യമിഴികളാല്‍ കടാക്ഷിക്കുന്നു.. 

അഭൂതവേദനം നിന്നോര്‍മ്മകള്‍..

ഏതു നിരാശകുന്ധത്തില്‍ നിന്നുമുയിര്‍പ്പിക്കാന്‍ പോന്നത്!

കനത്ത കരങ്ങളാല്‍ കമ്പിളി പുതപ്പിച്ചു നീ 

കാതിലോതിയത്, ചുവടു തെറ്റാതെ പട വെട്ടി 

തോല്‍ക്കാനരുതാതെ തളര്‍ന്നു വീണിരുവരും ജയിച്ച, 

യുദ്ധങ്ങളുടെ കഥകള്‍.. 

കണ്ഠത്തില്‍ നിന്നുമുയരുന്ന 

രാഗത്തിന്റെ ആരോഹണാവഹരോഹണങ്ങള്‍ക്ക്, 

പിന്‍കഴുത്തില്‍ പതിയെയുരസ്സുന്ന താടിയെല്ലിന്‍റെ ചലനങ്ങള്‍ക്ക്, 

കടലിളക്കാന്‍ പോന്ന കൊടുങ്കാറ്റിന്റെ താളമായിരുന്നു.

ഇനി അരുണോദയകിരണങ്ങള്‍ 

അതിലോലം ഒരപ്സരസ്സിന്നഴകാര്‍ന്നു 

ഈ വാതായനങ്ങളിലൂടൊഴുകിയിറങ്ങിത്തുടങ്ങും...

പിന്നെ പതിവ് തന്ത്രങ്ങളുമായ് 

അവള്‍ ഈ ഇമ്പതല്‍പ്പത്തിലേക്കിഴഞ്ഞു കയറും.. 

കണ്ണടയ്ക്കാനും കരളുറങ്ങാനും മറന്നു തുടങ്ങവേ 

അധരങ്ങളില്‍ നിന്നും അവധിയെടുത്ത് പോകുന്ന 

ഓരോ ചുടുനിശ്വാസത്തിലും 

എന്റെ മുറിയിലെ അന്ധകാരത്തിന്‍റെ അതിര്‍വരമ്പുകള്‍ 

ഒന്നൊന്നായി മുറിച്ചെറിയപ്പെടും.. 

പക്ഷെ, നീ ഒരിക്കലും അറിയുകയില്ലല്ലോ 

ആ നീലക്കണ്ണുകളെ,

ഞാനെവിടെയാണ് മറച്ചു വച്ചതെന്ന്...